İçimdeki boşluk

Çocukluğumdan beri içimde bu boşluğu taşıdım, ben büyüdükçe büyüdü. Hiçbir arkadaş, hiçbir sevgili, hiçbir seyahat, hiçbir kitap o boşluğu dolduramadı.

Ailemden iki kişi iki ay arayla öldüler, kendime daha önce tam iki defa verdiğim sözü üçüncü defa çiğneyip kendime ihanet ettim. Sonra pandemi geldi.

Pandemi büyük bir çöküştü. Ama ağlaya ağlaya, kendimi en rahat, en huzurlu hissettiğim yere zilnimde geri çekildim. Benim için kalıcı bir değişiklik yaşadım ve amacım bu olmasa da, o boşluk kapandı. Kendimi şimdi güvende hissediyorum.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.